HOŞGELDiNiZ
PACIFICSUN
OKYANUSLARIN AZGIN DALGALARIYLA BOĞUŞUP, PUSLU SABAHLARIN ISLAKLIĞINDA GRİ HASRET NÖBETLERİ TUTAN BİR DENİZCİDEN EN İÇTEN SEVGİLERLE...
Ellerini son bir kez tutmalıydım, Veda için bile olsa,ıslak ve titrek bir akşamda Esrik başımı yaslamalıydım ağlayarak,kadife omuzlarına Leylak kokunu duymalıydım,tenini hissetmeliydim dudaklarımda Yazgıma ve yalnızlığıma yenik düşüp şimdi gidiyor olsamda; Ne olur,ne olur demeliydim sevgilim beni asla unutma... |
| Mücadele etmek için ne gücüm ne de azmim var.İsteğim yok demiyorum ama
engeller tüm hevesimi törpülüyor. İmkan ve şans olmadıktan sonra yapabileceğim
tek şey hayallere sığınmak.Aslında en kolayı,en hoş ve en kedersiz
olanıda bu herhalde.Tüm bunlara rağmen olumsuz yönleride yok değil,çünkü
hayaller ne kadar hoş olsada hiç bir zaman gerçeklerin yerini alamıyor.Öyle
olsada hayaller gerçeklere açılan birer umut penceresi bana göre.
Şu an kendimi,duygularımı analiz etmekten dahi aciz görüyorum. Düşünüyor, hislerime müracat ediyor,gönlümü yokluyor ama ne yapmak istediğimi bir türlü kestiremiyorum.Nedir acaba bu belirsizlik;bir yürek yarasımı,yoksa manevi bir iklime olan ihtiyacım mı? Bilemiyorum... Bu mavraları kendime söyleyip duruyorum ama devamlı olarakta kendime karşı ikiyüzlü,yalancı ve günahkar birisi gibi davranıyorum. Vicdanım oldukça rahatsız,kendimi adeta kokmuş bir bataklığın içindeymişim gibi hissediyorum.Acaba gerçekten öylemiyim? Seni seviyormuyum acaba... "Sen hayatımda temiz bir yaprak mısın,yoksa günahlarımın bir parçası mı?" Seni seviyormuyum acaba... "Aşkıma layık mısın,yoksa ben mi sana layık değilim." Galiba seni sevmiyorum;aslında bazen seviyor,bazen de sevmiyorum diyebilirim Belki de seni bir bütün olarak sevemiyorum.Bazı yönlerinin kalbimde silinmez izler bıraktığını,bazı yönlerinin ise kalbimin dışında kaldığını hissediyorum. Dediğim gibi,işin doğrusunu tam olarak bilmiyorum,ya da bilmemek işime geliyor. Aptalca yaşayıp gidiyoruz işte.Hayatta bir çok şeye bağlandığımız gibi, bağlandığımız şeylere sırtta çevirmişiz aynı zamanda. Çokta duyarlı olmamak lazım aslında.Biraz kin,biraz nefret,birazda tutku;kaderin akışına bırakılmış bir hayat sonuçta.Yaşayıp gidelim işte.Çünkü çırpınmalarımız hiç bir işe yaramıyor, yaramadığı gibi bizleride yıpratıyor.Çevremiz gibi duyarsız ve tepki vermez mi olsak acaba? Mutlu olamasakta,mutsuz yaşamayız en azından... |
| "...İç çekişlerin buğusuyla yükselen bir dumandır sevgi. Duman dağılınca,tutuşan bir alev olur aşıkların gözlerinde. Keder indi mi bir kez;aşıkların gözyaşlarıyla beslenen bir deniz oluverir. Başka ne olabilir?En akıllıca çılgınlık, Soluk kesen bir zehir ve bir panzehir ölümden kurtaran..."(alıntı) |
Yılmaz,Atilla ve Tüm Şaştım Postasına
