Κωστής Παλαμάς, "Κυμοθόη", 'Απαντα, τόμ. 5, 2η έκδοση, Αθήνα, εκδ. Γκοβόστης, χ.χ.έ., σελ. 393.
- Ποιος είδε τη νεράιδα Κυμοθόη,
του πέλαου τη λαχτάρα και του αφρού,
που είν' έξω από τα πρόσκαιρα της πλάσης
και πέρα από τα βρόχια του καιρού;
- Εγώ είδα τη νεράιδα Κυμοθόη
των πέλαων τη χαρά και των αφρών
στα πόδια της να σέρνη τον Ασκραίο,
τον ψάλτη των ηρώων και των καιρών.
- Ποιος είδε τη νεράιδα Κυμοθόη;
τα κύματα μαγνήτες και καημοί,
χρυσά δελφίνια στη φωνή της παίζουν
και στο κορμί.
- Εγώ είδα τη νεράιδα Κυμοθόη,
να ξεθάφτη στην άβυσσο θαφτό
του Βασιλιά της Θούλας το ποτήρι
τ' ονειρευτό.
-Ποιος είδε τη νεράιδα Κυμοθόη;
Το πρόσωπό της μια φεγγοβολή,
το φεγγάρι στης θάλασσας τους κόρφους
που τρέμει απάνου τους και τους φιλεί.
- Εγώ είδα τη νεράιδα Κυμοθόη
να ποτίζη το θείο τραγουδιστή
στου βασιλιά της Θούλας το ποτήρι...
θνητός ή θείος, μακάριος που θα πιεί.